Silvia Martes
The Revolutions That Did (Not) Happen
Body parts hung from a clothesline, mannequins that come to life and human teeth as currency: the Silvia Martes film The Revolutions That Did (Not) Happen (2021), which will premiere in the project space WOOL, quickly gives rise to a sense of the uncanny. But with her unpredictable science-fiction tales reminiscent of Roald Dahl, Martes keeps us riveted to the image.
Martes (Eindhoven, 1985), who currently works as a resident artist at the Rijksakademie, usually makes short films in which alienating events derive their credibility from film sets that she herself has meticulously designed. Her most recent film takes place in the year 2085. She suggests an age in which political and social structures have collapsed as a result of wars, pandemics and natural disasters. The new society to be developed is one of equality, one where women of color – in line with the artist’s own skin color – work in all levels of its hierarchy. But it is also one that bears an unpleasant number of similarities to a totalitarian state: here everyone has swapped their identities for grey suits, and people cannot be distinguished from robots. Martes has taken inspiration from the way in which, through the influence of the Internet and social media, we have all begun to resemble each other, while – paradoxically enough – individuality is rewarded. The film is thus full of ambiguities about the necessity and meaning of change, mass behavior, individuality and the cost of the work ethic. Matters that continue to occupy us even after the film is over. By fantasizing about the future, Martes exposes above all the shortcomings of the present.
Martes (Eindhoven, 1985), die deze zomer haar artist-in-resident-periode aan de Amsterdamse Rijksakademie afsloot, werd afgelopen voorjaar genomineerd voor de Prix de Rome. Ze maakt doorgaans korte experimentele films waarin vervreemdende gebeurtenissen hun geloofwaardigheid ontlenen aan de uiterst precies en zelf vormgegeven filmsets waarin ze zich afspelen. De films, waarin de kunstenaar meestal ook zelf een rol in speelt, vertellen geen helder chronologisch verhaal. Het zijn eerder collages van verschillende, soms absurdistische, scènes die losjes en intuïtief met elkaar zijn verweven. Alsof de toeschouwer terloopse inkijkjes krijgt in een wereld die op het eerste gezicht bekend voorkomt, maar tegelijkertijd totaal ongrijpbaar is. Het is vervolgens aan de kijker deze suggestieve beeldcollage en raadselachtige scènes te interpreteren en er zijn eigen verhaal van te maken.
Martes' nieuwste film is gesitueerd in het jaar 2085, al wordt dat nergens expliciet. In een woordeloos relaas suggereert ze een tijdperk waarin politieke en sociale structuren als gevolg van oorlogen, pandemieën en natuurrampen zijn ingestort. De nieuw op te bouwen maatschappij lijkt er een van gelijkwaardigheid, een waarin alleen vrouwen van kleur – afgestemd op Martes’ eigen huidskleur – werken in alle lagen van de hiërarchie. Maar het is ook een maatschappij die akelig veel trekjes heeft van een totalitaire staat waarin iedereen zijn identiteit verkoopt voor een grijs pak en mensen die monotone handelingen uitvoeren niet van robots te onderscheiden zijn. Martes liet zich voor deze nieuwe film inspireren door de manier waarop we, onder invloed van internet en sociale media, allemaal op elkaar gaan lijken, terwijl individualiteit – paradoxaal genoeg – tegelijkertijd met likes wordt beloond. Zo zit ook de film vol dubbelzinnigheden over de noodzaak en betekenis van verandering, massagedrag, individualiteit en de kosten van arbeidsethos. Vragen die je, ook na afloop van de film, niet meer loslaten. Door te fantaseren over de toekomst legt Martes zo vooral de tekortkomingen van het heden bloot.
Silvia Martes won de Theodora Niemijer Prijs 2021, een stimuleringsprijs voor beginnende vrouwelijke beeldende kunstenaars en is geselecteerd voor de shortlist van de Prix de Rome Beeldende kunst 2021.