Prangenberg | Karstieß | Brehm
50 years of EKWC
In celebration of the European Ceramic Work Centre's fiftieth anniversary, De Pont museum is presenting the work of three generations of German artists who joined the centre’s artist-in-residence program in the past decades: Norbert Prangenberg (Nettesheim, 1949 – Krefeld, 2012), Markus Karstieß (Haan, 1971) and Stefanie Brehm (Bamberg, 1980). Both Karstieß and Brehm were strongly influenced by Prangenberg, but this is the first time that their work has been shown together. The three artists all produce large, monumental sculptures that resemble figures or columns. In handling the wet material each uses a different technique – modelling, coiling or throwing – to build the work upward. The exhibition pays tribute not only to ceramics but also to this institute that inspires and challenges artists to work with clay.
The most recent EKWC resident, Stefanie Brehm, is also the youngest participant in the exhibition. The large ceramic discs and columns thrown by her mainly serve as smooth two- or three-dimensional surfaces for abstract paintings, executed in brightly colored glazes. This is an exciting process: the final result remains unknown until the work has been fired.
Brehm studied with Norbert Prangenberg, who had been teaching as a professor at the Akademie der Bildenden Künste in Munich since 1993. Prangenberg was well known as a painter in the German art world and participated in documenta 7, curated in 1982 by artistic director Rudi Fuchs. During the 1990s, Prangenberg started working in plaster, concrete and ceramics. This led to several work periods at the EKWC, where he concentrated on elementary ceramic forms and techniques: vases made of clay coils. Only their size was out-of-the-ordinary. Using an extruder to produce hundreds of meters of clay coils, he turned these into large expressive, both reclining and upright sculptures that are reminiscent of vessels but also human figures.
Karstieß's relationship with Prangenberg was a more personal one. At the opening of a retrospective of Prangenberg’s work at Keramikmuseum Westerwald in 2019, Karstieß was among the speakers. On succeeding Prangenberg as professor in München in 2015, he actually took over the class that Brehm was attending. Their works share the quality of showing traces of the hands that manipulate the clay. Karstieß builds sculptures by kneading the clay and attempting to do the same thing with each hand. This results in abstract figures reminiscent of Rorschach tests or totem poles.
The EKWC was founded in Heusden on December 4, 1969 as the Ceramic Workplace. In 1991 it became the European Ceramic Work Centre on moving to ’s-Hertogenbosch. Since 2015, the centre has been based in Oisterwijk. As a center for expertise and a post-academic institute, it is dedicated to the development of ceramics in art, design and architecture. Its artist-in-residence program welcomes participants from all over the world, including well-known artists such as Marien Schouten, Rob Birza, Guido Geelen, Anish Kapoor, Berlinde De Bruyckere and Bettie van Haaster, who are all represented in De Pont's collection.
De meest recente deelnemer aan het artist-in-residence programma is ook de jongste deelnemer, Stefanie Brehm. Keramiek in twee- of driedimensionale vorm dient bij haar vooral als ondergrond voor abstracte schilderingen. Zij werkt handgedraaide keramische zuilen glad af en beschildert ze met sprekende kleuren in glazuur. Een spannend proces: het is altijd onzeker of het resultaat na het stoken goed zal uitpakken.
Brehm studeerde bij de nestor van het gezelschap Norbert Prangenberg aan de Akademie der Bildenden Künste in München, waar hij in 1993 tot professor werd benoemd. Als schilder behoorde hij tot de bekende namen in de Duitse kunstwereld. Zo deed hij in 1982 mee aan Documenta 7 in Kassel waarvan Rudi Fuchs artistiek leider was. In de jaren negentig legde Prangenberg zich toe op het werken met gips, beton en keramiek. In die tijd werkte hij verschillende periodes bij het Europees Keramisch Werkcentrum. Prangenberg maakt gebruik van basisvormen en technieken die in de keramiek gangbaar zijn: vaasvormen en strengen van klei. Die strengen, uitgerekte cilinders van klei, maakte hij met de strengenpers. Honderden meters klei die hij vervolgens verwerkte tot grote expressieve beelden, liggend en staand, die niet alleen herinneren aan vaasvormen, maar ook aan menselijke figuren.
Prangenberg en Karstieß kenden elkaar persoonlijk. Bij de overzichtstentoonstelling van Prangenberg in 2019 in Keramiekmuseum Westerwald was hij bij de opening een van de sprekers. Zowel in de beelden van Prangenberg als die van Markus Karstieß hebben hun knedende handen zichtbare sporen achtergelaten. Karstieß, die Prangenberg in 2015 in München opvolgde en ook de klas van Brehm overnam, kneedt de klei waarbij hij tracht de linker- en rechterhand hetzelfde te laten doen. Het resulteert in abstracte figuren die doen denken aan Rorschachtesten. Driedimensionale figuren die ook verwant lijken aan totempalen.
Op 4 december 1969 werd in Heusden de Keramische Werkplaats opgericht. In 1991 verhuisde het als Europees Keramisch Werkcentrum naar 's-Hertogenbosch en sinds 2015 is het centrum gevestigd in Oisterwijk. Als postacademische instelling zet het zich in voor de ontwikkeling van keramiek in de beeldende kunst, toegepaste kunst en architectuur. Het functioneert als kenniscentrum en als artist-in-residence. Het instituut biedt plaats aan kunstenaars uit de gehele wereld. Bekende kunstenaars als Marien Schouten, Rob Birza, Guido Geelen, Anish Kapoor, Berlinde De Bruyckere en Bettie van Haaster, allen vertegenwoordigd in de collectie van De Pont, hebben ook gewerkt bij het EKWC.