Silvia Martes

Beeldend kunstenaar en filmmaker Silvia Martes is bekend geworden met korte experimentele films waarin ze een fictieve wereld oproept in zelf vormgegeven filmsets. Die films ogen vaak futuristisch én actueel: ze kunnen zich afspelen in 2085 of 2121, maar onderwerpen als de klimaatcrisis, technologie en racisme maken ze onmiskenbaar van nu. Meer recent wordt haar werk documentairder van aard en verzamelt ze visueel materiaal op locatie. Autobiografische elementen nemen in haar werk een prominente plek in.

Martes' creatieve proces is grillig. Haar ideeën ontstaan vaak tijdens het bouwen van een decor of tijdens het filmen, niet vanuit een vooraf uitgewerkt script. Als een schilder die in lagen werkt, bouwt ze haar films op uit tekst, decor, montage en geluid – aspecten die voor haar even belangrijk zijn. Naast vervreemdende voice-overs of gevonden audiofragmenten gebruikt ze ook ter plekke opgenomen audio. Haar kleurgebruik bepaalt mede de sfeer.

In het najaar van 2021 ging The Revolutions That Did (Not) Happen in De Pont Museum in première. In die film schetst Martes de instorting van de wereld, waarna een groep Zwarte vrouwen de mensheid gaat redden. Andere films verkennen de psychologische impact van de eerste pandemiegolf, een surrealistische kliniek waar mensen vrijwillig hun tong laten amputeren, of haar persoonlijke familiegeschiedenis in het licht van het koloniale verleden.

Martes' films vertellen geen chronologisch verhaal, maar tonen intuïtieve beeldcollages van losjes verweven, soms absurdistische scènes. Een expliciet standpunt neemt ze daarin niet in: "Het is niet mijn doel om jou te vertellen wat je moet doen of denken. Maar ik wil je wel iets laten voelen."