Sunshine State

De video-installatie Sunshine State (2022) bestaat uit drie elementen: close-ups van een brandende zon, fragmenten uit de film The Jazz Singer (1927) en McQueens eigen stem. In een dertig minuten durende loop confronteert het werk de kijker met thema’s als identiteit, stereotypering en racisme, verweven met een persoonlijke familiegeschiedenis.

De film opent met een felle zon, licht dat verwarmt en verbrandt. McQueens stem fluistert: “Shine on me, Sunshine State, shine on me.” Hij vertelt over zijn vader Philbert, die in de jaren vijftig vanuit zijn Caribische geboorte-eiland Grenada naar Florida (de Sunshine State) kwam om als seizoenarbeider in de sinaasappelteelt te werken. Daar werd hij slachtoffer van een racistische aanval, waarbij twee bekenden van zijn vader verdwenen. McQueen herhaalt het verhaal meerdere keren, maar bij elke herhaling gebruikt hij minder woorden. Wat resteert zijn tekstflarden, maar waar woorden verdwijnen, vullen stilte, trauma en herinnering de ruimte. 

Daartegenover plaatst McQueen fragmenten uit The Jazz Singer, de eerste film met gesproken dialoog. Hoofdpersonage Jakie Rabinowitz (Al Jolson) wil carrière maken op Broadway en treedt op in blackface: het zwart maken van het gezicht om een Zwart persoon uit te beelden, iets wat Jolson ook in het echte leven deed. McQueen toont de beelden in negatief, vertraagd, versneld of achterstevoren. Zwart wordt wit en wit wordt zwart; de schmink verandert in een spookachtig masker. Jolsons gezicht lost op tot een ongrijpbare verschijning.

In de tentoonstellingsruimte verschijnen dezelfde scènes op twee schermen, in verschillende bewerkingen en net niet synchroon. Het resulteert in een zintuiglijke ervaring die je de impact laat ervaren van de indringende persoonlijke geschiedenis. Met deze gefragmenteerde hervertelling van zijn vaders herinnering laat McQueen zien en voelen hoezeer iedereen wordt gevormd door zijn verleden.