No Tomorrow

No Tomorrow is ontstaan uit een samenwerking tussen Kjartansson, choreograaf Margrét Bjarnadóttir en componist Bryce Dessner, en ging als video-installatie in 2022 in wereldpremière in De Pont Museum. Op zes videoschermen cirkelen acht performers van de Iceland Dance Company om de toeschouwer heen, terwijl ze tokkelen op akoestische gitaren die zijn te horen via een dertigkanaals geluidssysteem. Als je er tussen staat word je omringd door een soort ijle, doorschijnende carrousel met zorgvuldig gechoreografeerde danspassen. Veel dansers konden vooraf nog geen gitaar spelen en leerden de akkoorden tegelijk met de choreografie.

Dessner, gitarist van rockband The National, schreef de muziek specifiek voor dansers, niet voor gitaristen. De ritmische patronen weerspiegelen de bewegingen van de choreografie; de muziek wordt dans en de dans wordt muziek. De performers dragen spijkerbroeken en witte T-shirts – alledaagse typisch Westerse kleding die contrasteert met de weelderige zijden draperingen op de achtergrond, ontleend aan de song-and-dance films uit de jaren veertig. In die films werd met dans en muziek een wereld van orde, schoonheid en geluk gecreëerd, terwijl toen in de wereld buiten de bioscoop “shit was really going to hell”. Als antwoord op een wereld die opnieuw in brand staat, wilde Kjartansson een werk maken dat volledig in het moment bestaat en puur over schoonheid gaat.

De titel verwijst naar de laat achttiende-eeuwse Franse novelle Point de Lendemain (Geen morgen) van Dominique Vivant-Denon, waarin een man één nacht vol vluchtig, eenmalig genot doorbrengt met een getrouwde vrouw. Deze vertelling ademt de rococo-cultuur van de plaisirs fugitifs (de vluchtige genoegens), die ook weerspiegeld wordt in de schilderkunst van Antoine Watteau. No Tomorrow bevat ook een lied gebaseerd op teksten uit deze novelle, verweven met een regel uit de lyrische gedichten van de Griekse dichteres Sappho, die vaak schreef over verlangen, schoonheid en verlies.

De video-installatie overrompelt je met ritme, beweging, akkoorden en onbestemde emoties. De repetitieve choreografie en dromerige melodieën — variërend van pastorale klanken tot rock-and-roll riffs — maken van No Tomorrow een meditatieve ervaring. Het is een ode aan de liefde, de jeugd en de schoonheid; aan een vluchtige moment dat voor eeuwig voort mag duren.