Drinking One Another Fountain

Stromend water is van oudsher een teken van overvloed, en daarmee van rijkdom en macht. Wie water laat rijkelijk laat vloeien, toont dat er genoeg van is. Dat gold voor Rome, Versailles en elke stad met een imposante fontein op het plein. Vaak wordt het water in beweging gezet door goden en riviernimfen. In de twintigste eeuw gebruikten kunstenaars de fontein om te spotten met wat kunst is, zoals Duchamp in Fountain (1917), een porseleinen urinoir dat alleen in de titel een fontein is. Niki de Saint Phalle en Jean Tinguely lijken met de circusachtige chaos van de Stravinskyfontein (Parijs, 1983) te spotten met de traditie van de monumentale klassieke pronkfontein.

Ook bij Prouvost duikt de fontein op als kunstwerk, om te beginnen in 2017 in een doorweekte onderwaterbar, overgoten met inktvisinkt en bezaaid met wodkafonteinen. Later gebruikt ze vaak het vrouwelijk lichaam als vertrekpunt, zoals bij een tros glazen borsten boven een bassin met goudvissen (2018) en een grote borstenfontein (2018), die verwijst naar vruchtbaarheid, moederlijke zorg en de kracht van de natuur. In 2019 maakte ze van alledaagse voorwerpen en handgeblazen muranoglas een fontein in de vorm van een octopusachtig wezen met borsten. Materialen en betekenissen botsen bewust: kostbaar, ambachtelijk geblazen glas naast goedkope waterpompen, plastic slangen en zwerfvuil.

Bij haar fontein in de collectie van De Pont Museum (2022) staan twee wezens met vissenkoppen tegenover elkaar en spuwen water in elkaars bek. De Pont kocht het werk samen met de video Every Sunday, Grand Ma, beide waren te zien in Prouvosts tentoonstelling IN THE MIST OF IT ALL, ABOVE FRONT TEARS (2024). Het water spuit niet omhoog, maar stroomt van de ene vis naar de andere, in een eeuwige cyclus van spuiten en drinken: Drinking One Another. Er komt niets bij. Er vloeit niets weg. Wat de een geeft, moet de ander teruggeven. Zo verandert overvloed in afhankelijkheid. De fontein laat zich lezen als een zichzelf uitputtend systeem waarin soorten volledig op elkaar zijn aangewezen voor overleving.