Every Sunday, Grand Ma

In Every Sunday, Grand Ma (2022) keert Prouvost terug naar de familiegeschiedenis die ze zelf verzon. Haar fictieve grootvader dook voor het eerst op in twee films uit 2010 en kreeg vorm in Wantee (2013), het werk waarmee ze de Turner Prize won. Ze introduceert hem als een conceptueel kunstenaar, bevriend met Kurt Schwitters, die vanuit zijn huis in het Engelse Lake District een tunnel naar Afrika groef en daarin voorgoed verdween.

Zijn vrouw was zelf ook kunstenaar. Zij nam zijn nalatenschap over, werkte die eigenmachtig bij en richtte later een museum voor hem op, in de hoop dat hij ooit terugkeert (zie Maquette for Grand Dad's Visitor Center). Tegelijk ontstond Grandma's Dream (2013), waarin Prouvost haar zorgen en dromen verkent. Zo kreeg ook zij een eigen innerlijk leven. Later nam de grootmoeder de hoofdrol over: van voorvader naar voormoeder, ook wel omschreven als een beweging van history naar herstory.

In deze film is zij degene die vertrekt: niet de grond in, zoals grootvader, maar de lucht in. Elke zondag, zo gaat het verhaal, stijgt ze op in een vliegtuig om eruit te springen. De oude vrouw valt naakt naar beneden, krijgt vleugels als palmbladeren en verandert in een menselijke vogel. Ze maakt salto's tussen de wolken en zweeft over een mistig landschap, gewichtloos als een hemels wezen dat neerkijkt op de wereld.

Prouvosts stem fluistert: 'Feeling the clouds ... off she flies, in a dance with the world'. Een kinderkoor bejubelt haar vlucht. Wat begint als een persoonlijke ontsnapping aan alle aardse verplichtingen, wordt zo een lofzang op vrijheid en op het recht om te gaan waarheen je wilt. Grand Ma is ook een figuur van herstel. Ze is oud, naakt en niet geïdealiseerd, en juist dat lichaam is hier het toonbeeld van vrijheid: een bron van leven, verbonden met water en groei, dat moeiteloos in iets nieuws kan muteren.