Anish Kapoor

Anish Kapoor verwierf wereldfaam met sculpturen die de waarneming van vormen, kleuren en ruimte tarten. "Ik heb geen boodschap," stelde de kunstenaar in 1998, "mijn taak is de middelen te scheppen voor een poëtische manier van zien." Zijn werken bewegen zich steeds op de grens tussen het zichtbare en het onzichtbare, en verleiden tot meditatie en aandachtig kijken.

Eind jaren zeventig brak Kapoor met het minimalisme. Als onderdeel van de New British Sculpture omarmde hij een postmoderne aanpak waarin hoge en lage kunst versmolten en nieuwe technieken en culturele diversiteit een grotere rol kregen. In de vroege jaren tachtig vestigde hij zijn naam met geometrische sculpturen, bedekt met intens pigment. Deze werken balanceren tussen schilder- en beeldhouwkunst en onderzoeken de spanning tussen tastbaarheid en ontastbaarheid.

Later verschoof zijn focus naar vorm en leegte als metafoor voor innerlijkheid — een ruimte die zowel angst als verlangen oproept. Die ervaring van leegte en oneindigheid staat bijvoorbeeld centraal in Descent into Limbo (1992). Vanaf het midden van de jaren negentig werd Kapoord werk monumentaler en experimenteerde hij met industriële materialen als PVC, glasvezel en staal. Daarmee bespeelt hij op ingenieuze wijze de waarneming en het gevoel van aanwezigheid en afwezigheid, van de subtiele wandbolling in When I am Pregnant (1995) tot het enorme reflectieoppervlak van Sky Mirror (2017).