Matthew Monahan

In zijn sculpturen en tekeningen werkt Monahan met een breed scala aan materialen, waaronder aluminium, papier, brons, gips, staal, bladmetaal en kunststof. Hij vormt deze materialen zodanig dat hun identiteit nooit eenduidig is: wat hard lijkt, is zacht en kwetsbaar, en wat fragiel lijkt, is onbuigzaam en industrieel. Verwijzingen naar een bijna alchemistische omgang met materiaal gaan hand in hand met een sterk gevoel van fragmentatie.

De menselijke figuur staat centraal, maar verschijnt steeds in stukken: losse ledematen, hoofden en fragmenten die zijn afgebroken, verschoven en opnieuw samengebracht. De sculpturen wekken een gevoel van verval, instorting en desintegratie op, terwijl er tegelijk ruimte ontstaat voor een nieuwe, samengestelde schoonheid. Stalen constructies functioneren zowel als dragers als kooien, waar de beelden zich doorheen bewegen.

Fragmentatie is bij Monahan geen toeval, maar een bewuste strategie. Zijn werkwijze roept associaties op met het onafgemaakte en het droomachtige, waarin vormen zich plooien, kreuken, breken en uiteenvallen. De vouw speelt daarin een centrale rol: soms elegant, soms gewelddadig, tot aan het punt waarop materiaal letterlijk bezwijkt. In deze spanning tussen controle en verlies ontstaat een rijk veld van betekenissen en associaties.