Blütenstaub von Kiefern

Blütenstaub von Kiefern (1993) bestaat uit stuifmeel van de grove den. Bij het installeren strooit Laib het met een zeefje in een uiterst dunne, gelijkmatige laag over de vloer, zijn gebruikelijke ‘canvas’ voor dit type werk. Die aandacht voor de vloer als betekenisvolle ruimte hangt mogelijk samen met ervaringen uit zijn jeugd. Laib reisde met zijn ouders naar India en islamitische landen, waar moskeeën diepe indruk maakten: lege ruimten zonder overbodigheden, met een sterk besef van ruimte en vloer — iets wat hij in de Europese kunst nauwelijks terugvond.

De vorm van dit monochrome werk is rechthoekig, maar zonder strakke contouren. Het lichte stuifmeel waaiert uit langs de randen, waardoor het vlak lijkt te zinderen en bijna loskomt van de ondergrond. Stuifmeel beweegt in de natuur onzichtbaar door de lucht, maar wordt hier zichtbaar als pure, korrelige materie. Laib benadrukt dat deze materialen een energie en kracht bezitten die hij nooit zou kunnen scheppen. De intense kleur van het pollen maakt het werk tot een viering van natuurlijke vitaliteit.

Het stuifmeel verzamelt de kunstenaar met grote toewijding jaarlijks in de omgeving van zijn huis in Zuid-Duitsland. Hij volgt het ritme van de seizoenen en bewaart elke soort – meestal hazelnoot, paardebloem, boterbloem en den – apart vanwege verschillen in kleur en structuur. Na de tentoonstelling wordt het materiaal zorgvuldig gezeefd en bewaard in glazen potten voor hergebruik. Hoe vaak hij de handeling ook herhaalt: "Het is iets dat je nog nooit eerder gezien hebt, een realiteit waarvan je niet kunt geloven dat het werkelijkheid is."

Voor Laib verwijst stuifmeel naar oorsprong en schepping: het begin van plantaardig leven. Het werk nodigt uit tot stilte, concentratie en contemplatie.