Tacita Dean

De Britse kunstenares Tacita Dean is gefascineerd door de vergankelijkheid van plekken, mensen, dingen en ideeën. Haar oeuvre – variërend van analoge film en fotogravures tot monumentale houtskooltekeningen en geluidsinstallaties – nodigt uit tot meditatieve beschouwing en biedt een tegenwicht voor onze alsmaar versnellende wereld. Ze laat de kijker stilstaan bij de fragiliteit van het bestaan en wat het betekent aanwezig te zijn in een voortdurend veranderende omgeving.

Dean groeide naar eigen zeggen op met een 8mm-camera in haar hand en werkt bewust met materialen en methoden die dreigen te verdwijnen. Mede als antwoord op de opkomst van digitale technieken, ontleedt ze de unieke eigenschappen van film. Ze onderzoekt de magie van het analoge beeld en ontwikkelt, refererend aan de filmtraditie, nieuwe narratieve en associatieve mogelijkheden.

Toeval is voor Dean een leidend principe [zie Girl Stowaway] in haar werkwijze. Ze laat omstandigheden en ongelukken de uitkomst van een werk mede bepalen, gedreven door een sterk geloof in het onbewuste als creatieve kracht. Ook werkt ze graag met eenvoudige materialen zoals houtskool, en toont hoe je van iets alledaags iets monumentaals kan maken – hoe het kleine het grote kan bevatten.

Haar films zijn trage, contemplatieve observaties van fenomenen op de grens van verdwijnen: van afkalvende gletsjers en duizendjarige bomen [Zie Crowhurst II] tot indirecte portretten van schrijvers als W.G. Sebald [zie Michael Hamburger]. Of ze nu de subtiele lichtinval van een zonsondergang vangt of het verhaal van een overleden zeezeiler reconstrueert, elk werk getuigt van een diepe aandacht voor tijd en historie, en een fascinatie voor grensgebieden: tussen land en zee, dag en nacht, het zichtbare en het onzichtbare, een dramatisch moment [Zie The Russian Ending]. Dean slaagt er telkens in om het vluchtige in beeld te vangen en de schoonheid en poëzie van vergankelijkheid zichtbaar te maken.