I See a Woman Crying

De video-installatie I See a Woman Crying (2009) is geïnspireerd op de manier waarop kinderen kunstwerken benaderen in Tate Liverpool. Op drie schermen zien we een groep schoolkinderen die kijkt naar een reproductie van Weeping Woman (1937) van Pablo Picasso, een schilderij dat buiten beeld blijft. De inhoud ervan wordt zichtbaar via hun reacties, emoties en woorden. De installatie is een wederkerige ervaring: wij kijken naar kinderen die kijken.

Zoals gebruikelijk in Dijkstra's videowerk is de presentatie in de ruimte essentieel. De beelden worden in een meerkanaalsopstelling op ware grootte geprojecteerd, waardoor de toeschouwer zich bijna fysiek onderdeel voelt van de groep. Een foto is een object om naar te kijken; een film van Dijkstra is een ontmoeting waarbij je aanwezig bent.

De camera registreert uitsluitend de gezichten en lichaamshoudingen van de kinderen. Niemand kijkt in de lens. Ze blijven in hun eigen wereld, terwijl wij hen observeren. Door de sobere aanpak vallen de nuances in houding en mimiek, onzekerheid en overtuiging, en de stiltes des te meer op.

In vroegere video's was het vaak omgevingsgeluid of muziek die het ritme van lichamen dicteert, maar hier introduceert Dijkstra voor het eerst gesproken taal. De groep discussieert op ernstige toon over de betekenis van Picasso's schilderij. Aanvankelijk reageren ze aarzelend op vragen van een onzichtbare begeleider, maar geleidelijk ontstaat een gesprek waarin ze op elkaar ingaan. Anders dan in eerder werk is het hier niet alleen het lichaam maar ook de stem die het beeld draagt.