Monster Chetwynd

Monster Chetwynd (1973) werd gedoopt als Alalia, maar wisselt geregeld van voornaam: Spartacus, Marvin Gaye en, sinds april 2018, Monster. Ze maakt sculpturen, schilderijen, films en installaties, maar performance vormt de kern van haar praktijk. In 2012 wordt ze als eerste performancekunstenaar genomineerd voor de Turner Prize. In 2019 presenteerde De Pont Museum een grote solotentoonstelling (zie Toxic Pilows).

In haar uitbundige, soms absurde en deels geïmproviseerde performances spelen professionele acteurs naast vrienden en familie. De personages – van Adam en Eva tot Yves Klein, Conan de Barbaar en Jabba the Hutt – kleedt ze in zelfgemaakte kostuums. Decors en rekwisieten maakt ze van karton, textiel, latex of papier-maché. Na afloop verwerkt ze dat materiaal in nieuw werk. Dat ontmantelen en hergebruiken is wezenlijk: het is duurzaam, stelt de consumptiemaatschappij ter discussie en betwist het idee dat een kunstwerk per definitie uniek is. Haar werkwijze wordt omschreven als bricolagemethode, naar de antropoloog Claude Lévi-Strauss, die de bricoleur omschreef als iemand die bouwt met de materialen en symbolen die op dat moment voorhanden zijn.

Chetwynd put met vernuftig associatievermogen uit talloze bronnen. Middeleeuwse mysteriespelen, carnavalstheater en volkstoneel voeden de collectieve, rommelige energie van haar performances. De kunstgeschiedenis geeft vorm aan haar visuele wereld, van Giotto en Jheronimus Bosch tot Tiepolo en de dadaïsten. Ze citeert even gemakkelijk Dante, Marx en Christine de Pizan als Star Wars, heeft een voorliefde voor lelijke of angstaanjagende wezens en associeert zichzelf graag met de vleermuis (zie Crazy Bat Lady 4).

Humor bindt dit alles samen. Voor Chetwynd is humor een methode. Haar carnavaleske stijl vermaakt natuurlijk, maar het is ook een antwoord op het elitisme en de pretenties van de serieuze kunstwereld.