Marijn van Kreij

Het proces van toe-eigening en herhaling vormen de rode draad binnen het oeuvre van Marijn van Kreij (1978). In tekeningen, schilderijen, collages, (geluids)objecten, diaprojecties en video’s geeft deze kunstenaar iconische en minder bekende kunstwerken uit de twintigste eeuw een nieuwe plek in het hier en nu. Hij presenteert deze in zorgvuldige samengestelde tentoonstellingen, waarbij hij vaak samenwerkt met andere kunstenaars, schrijvers of muzikanten.

Van Kreijs werken ogen soms bedrieglijk eenvoudig, als achteloze krabbels op gevonden papier. In werkelijkheid zijn ze het resultaat van nauwkeurig onderzoek naar visuele en tekstuele bronnen uit boeken en het internet, een proces van langdurig kijken en denken over beelden en kunstwerken. Zijn interesse begint meestal bij een fascinatie voor een bepaalde beeldtaal of motief. Hij combineert reproducties van (delen van) kunstwerken of illustraties uit kinderboeken met uitgeknipte teksten, of brengt losse penseelstreken aan op pagina's uit catalogi en tijdschriften. 

Soms richt Van Kreij zich op werk van modernisten als Picasso, Matisse, Paul Klee of Bauhaus, dan weer op foto’s van Kurt Cobain en popsongteksten. In plaats van alleen te citeren of kopiëren, herinterpreteert Van Kreij zijn bronnen via het maakproces en zijn combinaties en schilderkunstige handschrift en stijl. Door de herhaling en variatie van beelden en motieven, verliest het kunstwerk zijn oorspronkelijke betekenis en ontstaat iets nieuws. [Zie Untitled (The Painter, 1963)] Zijn werk stelt vragen over de relatie tussen origineel en reproductie, tussen taal en beeld, en over hoe kunstgeschiedenis hedendaagse kunst kan activeren. Uiteindelijk nodigt hij ons uit opnieuw te kijken: hoe geven we kunst betekenis in het nu?