Hamza Halloubi

Hoewel de videowerken van Hamza Halloubi (1982) soms terloops lijken te ontstaan, is niets minder waar. Hij werkt zonder dwingend script, maar met een scherpe en heldere voorstelling van wat een werk moet worden. Zijn films zijn zorgvuldig gecomponeerd, balanceren tussen fictie en documentaire en zijn geworteld in zijn persoonlijke achtergrond. Steeds onderzoekt hij de spanning tussen het individuele en het algemene.

Halloubi groeide op in Tanger en verhuisde later naar België, waar hij nog steeds woont. Vanuit zijn positie tussen culturen geeft zijn werk een kritische blik op thema’s als vervreemding, kolonialisme, migratie en melancholie. Zijn films hebben vaak een traag, contemplatief ritme en tonen alledaagse observaties of onverwachte details, soms vanuit ongebruikelijke camerastandpunten, zoals een opname vanuit zijn broekzak. Zo verleent hij momenten van schijnbare onbeduidendheid een suggestieve lading. Naast met video en speelfilm, werkt hij ook met fotografie, tekst en installaties.

Vaak vormen historische figuren een vertrekpunt, maar zijn doel is nooit om een geschiedenis te reconstrueren. Hij richt zich niet op het traceren van feiten of het zichtbaar maken van vergeten geschiedenissen. In plaats daarvan zoekt hij naar wat ontbreekt, naar elementen die je niet kan verifiëren. Juist daar ontstaat ruimte voor speculatie en nieuw denken. Daarom creëert hij fictieve personages die, voortbouwend op historische gegevens, open en speculatieve verhalen mogelijk maken.

Halloubi vraagt volledige aandacht van de kijker. Zijn werk activeert de blik en biedt een persoonlijke ervaring: we kijken immers allemaal met onze eigen bagage. Omdat een kunstwerk zelf niet reflecteert, ontstaat de betekenis niet in het werk zelf, maar in wat de kijker eraan weet te onttrekken.