Fiona Banner

Fiona Banner (Merseyside, 1966) maakt sculpturen, tekeningen, installaties, films, boeken en performances. Taal en de fysieke vorm daarvan spelen daarin vaak een hoofdrol. Zo maakte ze beelden van het leesteken punt, objecten die de tentoonstellingsruimte letterlijk van een interpunctie voorzien. Voor handgemaakte neonwerken – een alfabet en losse leestekens – boog ze zelf het hete glas. De omgang met het kwetsbare materiaal is ook een thema in Work 1, een levensgrote steiger van glas.

Banners vroege werk heeft de vorm van 'wordscapes' (woordlandschappen) of 'still films' (verstilde films): in haar eigen woorden geschreven beschrijvingen van hele speelfilms of afzonderlijke scènes. Voorbeelden zijn The Desert (1994/95), naar Lawrence of Arabia, Break Point (1998), naar een achtervolgingsscène uit Point Break, en Arsewoman in Wonderland (2001), naar de gelijknamige pornofilm. Deze wandtekeningen groeiden uit tot enorme tekstblokken, vaak met dezelfde vorm en omvang van een bioscoopscherm. 

Haar bekendste publicatie, The Nam (1997), is een boek van duizend pagina's waarin ze zes Vietnamfilms – waaronder Apocalypse Now, Platoon en Full Metal Jacket – aaneenrijgt tot één doorlopende tekst. Het is uitgegeven bij haar eigen uitgeverij The Vanity Press (tevens haar pseudoniem) die ze hiervoor in dat jaar oprichtte.

Banner is gefascineerd door de machtssymboliek van militair materieel en gebruikt in meer recent werk onderdelen van militaire vliegtuigen en helikopters (zie Nose Art en Spine). In haar film Pranayama Organ (2021) zwellen bij dageraad twee opblaasbare militaire lokvliegtuigen op tot ademende wezens: "opgeblazen, poserende beesten", aldus Banner, die eerder van kwetsbaarheid getuigen dan van macht.