Abraham Cruzvillegas

De werkwijze van Abraham Cruzvillegas (1968) kenmerkt zich door improvisatie en voortdurende verandering. Zijn sculpturen en installaties ontstaan meestal tijdens het maakproces, in samenhang met de ruimte, de omgeving of de mensen met wie hij werkt. Vaak gebruikt hij gevonden en hergebruikte materialen – hout, flessen, autobanden, meubels, papieren bonnetjes. Deze objecten dragen een eigen geschiedenis met zich mee, maar krijgen via zijn ingrepen en combinaties ook nieuwe betekenissen. [Zie Autorretrato ciego ovolactovegetariano pero transgénico, 2010]

Centraal in zijn praktijk staat autoconstrucción, ontleend aan de zelfbouwpraktijken in Colonia Ajusco, de wijk in Mexico-Stad waar hij opgroeide. Inwoners bouwen er hun huizen met wat voorhanden is, vindingrijk en zonder vaste planning. Cruzvillegas past die logica van noodzakelijke improvisatie toe in zijn kunst. Zijn installaties ogen soms fragmentarisch of tijdelijk, maar ademen tegelijkertijd kracht en urgentie. Daarnaast onderzoekt Cruzvillegas ideeën als autodestrucción en autoconfusión, waarmee hij nadenkt over wie we zijn, hoe we samenleven en over ongelijkheid in de wereld. 

Met zijn hybride werkwijze – tussen sculptuur, installatie, schilderkunst en tekening – stelt Cruzvillegas vragen over waarde, duurzaamheid en de relatie tussen mens en omgeving. Zijn kunst is tegelijk politiek en poëtisch, vaak ook met humor: een ode aan menselijke inventiviteit en verandering. Zijn werk toont sporen van zijn eigen achtergrond en interesses, maar nodigt ook uit om goed te kijken en er zelf betekenis aan te geven. Wat eerst misschien afval lijkt, blijkt iets waardevols te kunnen worden.