BKKC/DE PONT kunstenaarsgesprek
Donderdag 11 maart 2010, 20.00-21.30 uur: zaal open vanaf 19.30 uur, entree 3 € p.p.
Karin van Pinxteren in gesprek met Alex de Vries, publicist, curator en docent aan het Sandberg Instituut. Na afloop is er gelegenheid om nog wat na te praten.
“Ovalen luiken die je het zicht benemen, maar niet definitief. Een tinkelend walsmuziekje dat je uitnodigt tot lopen rondom een houten paviljoen. Een loper van rood pluche of een pad van talloze zilverwitte boontjes; Karin van Pinxteren (‘s-Hertogenbosch, 1967) bouwt haar wereld om de onze heen. Ze maakt contact. Oorspronkelijk als onberispelijke gastvrouw in performances waarin ze haar bezoekers persoonlijk welkom heette. Vervolgens met gebiedende oneliners die ze projecteerde op de muur, stempelde op handen of aanbracht op hoekige lichtbakken. Haar titels dralen niet. Guide me. Share your warmth with me. Maar dringen vriendelijk aan. Give me your order. Reflect with me. Met deze uitgepuurde zinnen verkiest Van Pinxteren de dialoog. Zonder feitelijke ontmoeting, maar gastvrij.
Niet vaak plaatst een kunstenaar zich zo direct tussen het zegbare en het verzwegene. Tussen wat kunstenaars onderscheidt van hun publiek, tussen de vragen van schepper en beschouwer, tussen het ik en de ander. Van Pinxteren poogt tussenbeide te komen zonder haar persoon naar voren te schuiven. Ze is afwezig, maar niet onzichtbaar.
In de werken die ze de laatste jaren maakt, noteert ze haar fascinaties steeds vaker in drie dimensies. Niet alleen een typografische tekst op een drager, maar ook de vloer en de omringende wanden betrekt ze in haar installaties. Ze bouwt ruimtes om tot ‘existentiële interieurs’ en stuurt onze blik naar een enkel schilderij of een foto. In strak geschilderde of uitgelichte banen kantelt ze het vertrouwde beeld van een ruimte tot een opnieuw te veroveren plek. De omgeving als podium, die pas betekenis krijgt als deze wordt betreden. Onze aanwezigheid is wenselijker dan ooit in werken als Waltz with me en Nach dem Blick, want zien maakt je tot deelgenoot.”
(Fragment tekst: Manon Berendse uit Visitor, invite me, 2009)
